در سلول انفرادی-3

 

-         به نظرت این رابطه مثه چی شده؟

-         نمی دونم یعنی چی ...مثه چی شده؟

-         خودمم نمی دونم اما این رابطه به نظرت مریض نیست؟

-         مریضه؟ چون تغییر کرده؟

-         اره یه جورایی؟ تو رو یاد چه مریضیی میندازه؟

-         ...

-         منو یاد کسی میندازه که هوچکین داره

-         چرا هوچکین؟

-         چون هم می تونه یه کنسر بدخیم و کشنده باشه ....و هم cure داره...خوب الان مریضه کجاست؟

-         تو بیمارستانه...

-    اره دیوارای بیمارستان ابیه کم رنگه ....تو یه اتاق دو نفره س ...اون تخته خالیه ...اون تنهاس... داره از پنجره بیرون نگاه میکنه...اون خیلی وقته نخندیده....من و تو بعضی وقتا با دسته گل میریم ملاقاتش اونوقت اون لبخند میزنه گاهی به زور، گاهی از ته دل...کنار پنجره اتاقش که تو طبقه سومه ...شاخ و برگ یه درخت هست...راستی جای اسکار های جراحی رو... روی گردنش میبینی؟

-         اسکارا دعواهامون هستن ..نه؟

-         اره...اون اسکارا رو چه رنگی میبینی؟

-         می بینم اونا قرمز کمرنگن

-    ولی من اونا رو خیلی زشت میبینم و پر رنگ ، قهوه ای  و بدون نظم ...خویب بخیه نخوردن انگار بی سلیقه بوده جراحه...

-         الان تو چه وضعیه؟

-    نمی دونم اون داره شیمی درمانی میشه ...گاهی خوبه گاهی بده...گاهی حتی با شیمی درمانیه بدتر میشه...ما داریم درمانش میکنیم اما خداییش اون cure پیدا نمیکنه انگار...به نظر من اون poor prognosis  هستش...

-         اما من هنوز می دونم جایی برای زنده موندنش هست...اينو می دونم...

 

   + ستاره ; ٩:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۱٠/٦
comment نظرات ()